اينان معتقدند : قرآن دوره پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به مراتب از قرآن فعلى ضخيم‌تر و پرحجم‌تر بوده است ؛ حتى مىگويند : سوره احزاب آن‌قدر بزرگ بوده كه يك بار شتر مىشده و آن‌قدر كاسته و افزوده شده و دچار دگرگونى گشته ، كه به اين خردى كنونى در آمده است ، ايشان در اين عقيده از روى جهالت و نادانى از آبشخور ملحدان بهره گرفته و موجبات خروج خود از دين را فراهم آورده‌اند » . « 1 » چنين افتراى بزرگ و ناروايى از امثال چنين دانشمند محققى بسيار مايه شگفتى است ؛ چه مثل خوبى است : « الجواد قد يكبو ، و الصارم قد ينبو ؛ سخى گاهى به خسّت در افتد و شجاع گاه جبان نمايد » . به علاوه ، ادعاى زيادى سوره احزاب بيش از مقدار فعلى ، از طرف بزرگان نامى اهل سنت عنوان شده است و - تو نيك دانستى كه - ابن حزم آن را به ابىّ بن كعب نسبت داده و معتقد است سند آن چون آفتاب روشن [ صحيح ] است . « 2 » پس چه دشوار است باور آنكه چنين حقيقت شناخته شده‌اى از كسى چون قاضى عبد الجبار پوشيده مانده و به جفا پاكدامنان تشيع را به تهمت آلوده باشد . حال كه سخن از تهمت نارواى - دور از انتظار - برخى رجال اهل سنت نسبت به شيعه به ميان آمده است ، بد نيست در اينجا گفتار شيواى شريف رضى الدين ابو القاسم على بن موسى معروف به ابن طاووس ( م 664 ) را يادآور شويم . او اين گفتار را در رد ابو على جبايى ( م 235 ) كه به شيعه نسبت تحريف داده ، آورده است . سخن او چنين است : « [ جناب جبايى ] آنچه تو گفتى و بر مدعيان وقوع تبديل و تغيير در قرآن به طعنه تاختى تماما متوجه سرور تو عثمان است ؛ چون مسلمانان همگى مىدانند كه عثمان مردم را بر اين مصحف شريف گرد آورد و در پى آن ، ديگر مصاحف را تحريف نمود و سوزاند ؛ اگر خود عثمان به وقوع تبديل و تغيير در مصاحف صحابه اعتراف نمىكرد هرگز وجود مصحف تحريف شده در ذهن كسى نقش نمىبست ، بلكه همه مصاحف را يك‌دست مىنگريستند . افزون بر اين ، به جبايى مىگوييم : تو

--> ( 1 ) . شرح الاصول الخمسه ، ص 601 . ( 2 ) . ر ك . : مقدمه كتاب المحلى ، ج 11 ، ص 235 .